Al jaren hoor ik op de radio een commercial van VitaePro.

Overal ter wereld heet een zakje een zakje, behalve als het gaat om oploskoffie, dan heet een zakje ineens een sachet.

Iemand die ik ken, gaat op vakantie naar Peru.

‘Olivia Dean doet niet aan toegiften’, las ik in een concertrecensie.

Zoveel onrust. Hoe onrustig kun je zijn voordat ’t klápt?

Mensen zeggen vaak: ‘Het is wat het is.’

Gisteravond in de trein zat een man te bellen in de stiltecoupé.

Afgelopen maandag was de laatste voorronde van de Poëzieslag: de maandelijkse poetry slam in café Festina Lente aan de Looiersgracht in Amsterdam.

Acteur Hugh Grant verkondigt in een filmpje op Instagram dat hij regelmatig voor langere tijd de smartphone en computer uitzet.

Vaak hebben hotels een of ander centraal ventilatiesysteem.

Soms heb ik rust nodig. Eergisteren en gisteren was dat bijvoorbeeld het geval en vandaag ook.

Ik ben geboeid door de beelden vóórdat Cole Allen in Washington DC door het beveiligingspoortje rent.

‘Middeltjes tegen schimmel helpen, maar lossen probleem niet op,’ luidt de kop van een artikel.

Op een feestje raakte ik met iemand aan de praat die zei dat Cream haar favoriete band was.

Ik kan de bus nemen naar Amsterdam Centraal en dan de sprinter naar Utrecht of ik neem de bus naar Amstel en vanuit daar de intercity naar Utrecht.

We bezorgen binnenkort je pakket.

Gistermiddag sprak iemand me aan voor de Albert Heijn: ‘Mag ik u iets vragen?’

Zaterdagochtend, ik blader de kranten door.

In zijn boek How Music Works schrijft David Byrne over het vermogen van de mens om in een drukke ruimte het geluid van de persoon tegenover ’m te isoleren van de andere geluiden.

Ik heb niet zozeer verlatingsangst. Het is eerder zo dat als iemand zegt dat ie blijft, dat ik ’m dan op zijn woord geloof.